Lente op de rails.

Als de eerste duinviooltjes verschijnen in de beschutte pannen van het Nationaal Park Zuid-Kennemerland, is Castricum op zijn stilst. De paarse bloemen zijn klein en onopvallend — je moet bukken om ze te zien. Maar ze zijn er, en ze ruiken naar iets wat je niet kunt benoemen: aarde, zout, en het einde van de winter. De intercity vanuit Amsterdam duurt 37 minuten. Dan loop je 3 minuten en je bent in het park.

In april staat het Zoniënwoud vol bosanemonen. Wit, massaal, het bospad als een rivier van bloemen. Het Zoniënwoud is een van de oudste beukenbestanden van Europa — de bomen staan zo dicht op elkaar dat het licht er groen van wordt. Station Groenendaal grenst letterlijk aan het bos. Je stapt uit en het begint.

Het meer van Annecy is in mei op zijn helderst. Het smeltwater van de omringende bergen heeft het aangevuld, de toeristen zijn er nog niet, en het licht is laag en goud. De wandelroute langs het meer begint op 10 minuten van het station — een asfaltpad dat al snel overgaat in een onverhard pad langs rietkragen en alpenweiden.

In mei staan de watervallen van Lauterbrunnen op hun krachtigst. De sneeuwsmelt is in volle gang — de Staubbachfall is dikker dan in de zomer, het water kouder, het geluid harder. Tegelijkertijd bloeien de alpenweiden in het dal in geel en wit. Het is het moment waarop winter en lente tegelijkertijd bestaan, elk aan een andere kant van de vallei.

De Normandische krijtrotsen langs de GR21 zijn in april bedekt met gaspeldoorn — geel, fel, geurdringend. Het pad loopt op de rand van de klif, met de Atlantische Oceaan links en de weiden rechts. Dieppe is de minst bekende bestemming op deze lijst en de meest verrassende: de trein vanuit Parijs duurt twee uur, het strand begint op 11 minuten lopen.